Ev hanımı olunur mu, doğulur mu?

Taktım da taktım bu ev hanımlığına değil mi? Ama yazmadan geçemeyeceğim, dediğim gibi yazmadıkça çıldırasım geliyor.

Bence ev hanımlığı içten gelen birşeydir, marifet ister, öyle sonradan olacak şey değildir. Ya ev hanımısındır ya da değil. Ben maalesef ikinci türdenim, yani numaracıktan ev hanımı, bana kalırsa "çalışmaya ara verdim" tarzı, evde vakit geçiren kadınım ben. Evet yemek yapıyorum, yardımcı gelmediğinde temizlik yapıyorum, bulaşık ve çamaşır, çocuğun bakımı, evin basit diğer işleri, mutfak alışverişi, ama yeterli gelmiyor bunlar.

Annem ev hanımı değildi, yani büyüdüğüm evde örnek alabileceğim bir ev hanımı yoktu. Anneannem ve babaannemi saymıyorum, çünkü birini çok küçükken kaybettim, diğeri de aklım ermeye başladığında yaşını almış, çocuklarını evlendirip eleğini asmıştı. Bu yüzden "ev hanımı" nasıl olur, nasıl olunur konusunda hiçbir fikrim yok, sadece hayal  ve gözlem gücüm var.

İdeallerimdeki ev hanımı eşimin tarafından iki büyük teyze, yazlıktaki komşumuz Güner teyze ve asla unutmayacağım Kadriye teyze. Bu hanımların ortak özellikleri korkunç hamarat olmaları. Sadece mutfakta değil, temizlikte, basit tamiratta, bahçe düzenlemesinde, çiçek yetiştirmekte, dikişte... "Yoktan var edebilmeye" az kalmış kadınlar bunlar. Ne zaman gitseniz evleri pırıl pırıl, her daim ikram edecek cidden lezzetli birşeyleri var, çamaşırları gıcır gıcır, sohbetleri hoş, bunca işe rağmen asla yorgun bitkin değil, hep bakımlı ve güzeller....

Bilmedikleri yemek, yapmadıkları kış hazırlığı yok, "evvelallah her işin üstesinden geliriz" modundalar. Kimi tencerede kek yapıyor mesela, diğeri kızının gelinliğini dikmiş, öteki yazdan kışa bilcümle meyveyi kurutup misler gibi hazırlıyor, berikinin bahçesinde yetiştirmediği çiçek yok....

Bazen soruyorum kendime "bu kadınlar ev hanımıysa ben neyim, ben ev hanımıysam bu kadınlar ne" diye? Cevap y(ç)ok :)

Kadriye Teyze'nin Çorbası

Yıllarca hem çok keyifli hem de çok zor anları paylaştığım, önce bana ve kardeşime sonra da eşime kalbini, evini ve sofrasını açan, bizi “torunlarım” diye seven, her daim güleryüz ve pozitif enerji deposu Kadriye Teyze… aslında “teyze” desem de manevi “büyükannem”… maalesef geçenlerde kaybettim.


Hani bazı insanlar vardır, kan bağınız yoktur ama olanlardan daha iyi anlaşırsınız. Kimse yanınızda değilken, o elinizden tutar, sizi motive eder, her şeye rağmen hayatın güzel ve yaşamaya değer olduğunu öğretir ve anımsatır, kapısı her daim açıktır…. iyi gününüzde de kötü gününüzde de…. İşte böyle bir teyzeydi, Kadriye Teyze… yaşdaşlarından daha dinç, daha yaşam dolu ve bakımlıydı, uzun zamandır yaşadığı sağlık sorunlarına rağmen bu kadar çabuk gideceğini düşünemedik… aslında yaş ne olursa olsun her ölüm erken; her ölüm bir şeyleri yarıda bırakıp gitmek değil mi?

Bize açtığı sofralarında her zaman lezzetli ve sağlıklı yemekler yedik. “Kadriye Teyze Çorbası” da bu leziz yemeklerden biri. Onun güzel anısına bu çorbayı yayınlıyorum, eğer deneyip beğenirseniz lütfen duanızı esirgemeyin.

Kadriye Teyze’ciğim, hayatıma giren değerli insanlardan biriydin. Seni, o güleryüzün, ışıl ışıl gözlerin ve yaşam sevginle hatırlayacağım. Işıklar içinde uyu, hakkını helal et !

Malzemeler:
-Birer çay bardağı haşlanmış nohut ve yeşil mercimek,
-1 kuru soğan
-1 diş sarımsak
-Birer adet çarliston ve kırmızı dolmalık biber
- Erişte (yoksa şehriye)
- 1 yemek kaşığı domates salçası
- 1 yemek kaşığı yoğurt
- 1/2 yemek kaşığı un
-Pişirmek için sıvı yağ
- Tuz ve arzu ettiğiniz diğer baharatlar
- Su
 
Yapılışı:
 
1. Yemeklik doğradığınız soğan ve sarımsağı yağda kavurun.
 
2.Küp doğranmış biberleri ilave edin. Salçayı da ekleyerek, salçanın kokusu gidene kadar karıştırın.
 
3. Unu ekleyip karıştırmaya devam edin. Sıcak su ve şehriyeyi ekleyerek, devamlı karıştırmak suretiyle şehriyenin pişmesini sağlayın.
 
4. Haşlanmış nohut ve mercimeği ilave edin.
 
5. Yoğurdu, çorbanın suyu ile inceltip eekleyin. Yoğurdun kesilmesine izin vermeden hafifçe kaynatın. En son tuz ve baharatlarını ilave edin.
 
Afiyet olsun !