Bahar Temizliği

Bugün İstanbul tam bahar havası yaşıyor, zaten bu kış ne kadar kışı yaşadık tartışılır. Hal böyleyken, bahar temizliğinin vakti geldi çatmadı mı?

Aşağıdaki yazıyı facebook'ta gördüm, çok beğendim, okumanızı isterim. 

Yazmayan kalemleri.
Sayfası bitmiş defterleri.
Kulbu kırık fincanları.
‘Zayıflayınca giyerim’ kotunu.
Son 5 aydır giymediğiniz kıyafetleri.
Arka balkona tıkıştırdığınız, bir gün yüzünü yenilerim pırıl pırıl olur dediğiniz o sandalyeyi.
Dibi kararmış tencereyi.
Taşındığınız hangi evden kaldığı, hangi kapıyı açtığı artık meçhul olan o anahtarları.
Sırf genç ve güzel çıkmışsınız diye yanınızda o hiç sevmediğiniz tiple poz verdiğiniz fotoğrafı.
Çekmecenin dibindeki müzik kasetlerini (kaset mi kaldı allah aşkına)
Atın.
Ohh bir ferahlayın bakalım. Tamam mı?
Şimdi ihtimalleri atın.
‘Olacaktı, son anda olmadı’ları atın, olmamış işte.
Takılıp kaldığınız o günü.
Düşünüp durduğunuz o lafı.
Atın.
Küstüğünüz için uzun zamandır görmediklerinizin aklınızda kalan son görüntüsünü.
Alındıklarınızın, gücendiklerinizin hiç umurunda olmayan o ‘olayı’
Atın.
O hiç beceremediğiniz yemeğin tarifini
Kestiğiniz eski gazete küpürünü
İçinizi kemiren o ukteyi
Atın.
Zamanı gelince yiyeceğiniz soğuk intikam yemeğini de dökün.
Soğuk yemeğin hiç tadı olmaz, dışarıdan bir döner söyleyin daha iyi.
Buzdolabının üzerindeki diyet listesini (faturaların altında duruyor)
Depodaki koşu bandını.
Atın.
Cevabı olmayan soruları
Kaçırdığınız fırsatları
Atıldığınız işleri
Beceremediğiniz ilişkileri
Kişisel gelişim kitaplarını
Atın.
Arkanızdan konuşanları.
Önünüzü kapayanları.
Alamadığınız terfiyi
Oturamadığınız evi
‘Şimdiki aklım olsa’ları
Aldığınız en kötü karneyi.
Hatta en iyi karneyi.
Çalışmayan saatleri.
İşe yaramayan fikirleri.
Kaçan trenleri.
Zamansız yaşlandıran dertleri.
‘O gün’ olanları.
Halının altına süpürdüklerinizi.
Dolabın dibine iteklediklerinizi.
Atın.
Bakın, ne güzel güneş çıktı.

Banu Kiremitçi Bozkurt

12 Yıllık Esaret- 12 Years A Slave (film önerisi)

Geçtiğimiz haftasonu seyrettiğimiz bu film, Solomon Northup'ın 1853 yılında yazdığı ve kendi hikayesini anlattığı romandan uyarlanmış. Northup, ABD'nin kuzeyinde yaşayan özgür bir insanken, kaçırılarak köle yapılmış ve 12 yıl boyunca köle olarak çalıştırılmış. Film, hem bu kaçırılışı hem de köle olarak geçirilen 12 yılı anlatıyor. Etkileyici ve dokunaklı bir film.

Seyrederken bende bıraktığı his, isyan ve üzüntü oldu. Ne yazık ki aradan yüzyıldan fazla geçmiş olsa da insanoğlu, birbirine zulmetmekten vazgeçmiyor. Sanki sonsuza kadar buralardaymışçasına mücadele ediyoruz birbirimizle, oysa paylaşacağımız en fazla 70 senelik bir dönüm. Olaya böyle bakınca ne kadar trajik değil mi?

Ve ne acıdır ki, eski anlamda "kölelik" kalkmış olsa da "modern" anlayışta "kölelik" devam ediyor. Evet sırtımızda kırbaç yok, görünürde ve yasal olarak hepimiz "özgür"üz ama bu ne kadar gerçekçi?

Çalışan kesim, belli mesailerle bağlı, evet bu doğal ama emeğin karşılığı tam olarak veriliyor mu? Asgari ücretle, "asgari" standartlarda bir yaşam temin edilebiliyor mu? Anayasal haklarımız olan seyahat, eğitim, sağlık vb.lerden ne ölçüde faydalanabiliyoruz? Kısacası, sattığımız beden ve kafa gücümüz karşısında "insanca" yaşamı satın alabiliyor muyuz?

Tam tersi baktığımızda, kimimiz evinde işçi çalıştırıyor. En basitinden ve yaygın olanından, yani apartman görevlisi ya da yardımcı hanımlardan bahsediyorum. Kaçımız bu insanlara "insanca" muamele ediyoruz? "Nasılsa parasını veriyorum istediğimi yaptırırım" anlayışından uzaklaşabiliyoruz? "One life, live it" prensibine göre onların da tek bir hayatları var, ama nasıl yaşıyorlar bir de o perspektiften bakmak gerekmez mi? Hani ya bir kat üstte doğsaydı "kapıcı"nın çocuğu, evde pişen kurabiyelerden "komşu hatrı" diye götürmez miydik?

Kendimizi "o"nun yerine koyup olaya yaklaşmadığımız sürece bence "insan"lıktan da "modern"likten de çok ama çok uzağız...

Velsahıl filmi seyredin, iyi seyredin ve sadece 1850'li yılların ABD'sine odaklanmayın, çağımızı düşünün... Keyifli seyirler.